[Fic] Misunderstand [END]
posted on 25 Apr 2010 02:04 by dream-12 in Misunderstand
Title :: Misunderstanding
Author :: dream12
Category :: Romantic/Comedy
Pairing :: Minhox? & Jonghyunx?
::::::::END:::::::
.......Misunderstanding.....
.......Misunderstanding......
“แกจะส่งเสียงดังอีกนานมั้ยฮยอน?”
แทมินหยุดวิ่งไล่ฮยอนแล้วมองหน้าโอนยูที่นั่งหน้าเครียดอยู่บนโซฟานานแล้ว น้องเล็กไหวไหล่ก่อนจะระดมปาลูกเทนนิสใส่ฮยอนต่อ
“อะไรพี่! ว่าผมคนเดียวไดไงดูไอ้ตัวเล็กของพี่เหอะ โอ๊ยย!แทมินมันเจ็บนะเนี่ย!”
เขาโวยวายใส่พลางวิ่งหลบลูกบอลยางสีเขียวที่แฟนคลับให้ พร้อมคิดว่าคราวหลังถ้าจะให้ของ ขอเป็นอะไรก็ได้ที่เบาๆแล้วเวลาโดนทำร้ายมันไม่เจ็บได้มั้ยง่ะ (+__+”)
ก็รู้มั้ยล่ะ....ว่าเขาต้องโดนของพวกนี้ปาใส่หัววันละกี่รอบ
“อย่ามาเถียงนะเว้ย! แทมินมาหาพี่มา”
ตบที่ว่างข้างตัวปุๆเป็นเชิงเรียกให้น้องมานั่งด้วย แทมินมองหน้าพี่ใหญ่ของวงแวปนึงก่อนที่จะเขวี้ยงลูกที่อยู่ในมืออีกสองลูกสุดท้ายใส่ฮยอนพร้อมกัน แล้ววิ่งเข้าไปนอนตักโอนยูที่นั่งรอเขาอยู่ ฮยอนหลบลูกบอลที่มาพร้อมกันสองลูกไม่ทัน เขาโดนเข้าไปเต็มๆที่เบ้าตาข้างขวาส่วนอีกลูกเข้าท้องเขาเต็มๆ
ดีกว่ามันต่ำกว่านั้นน่ะนะ.......“พี่โอนยูคิดอะไรอยู่ฮะ”
พี่คนโตก้มลงไปมองหน้าน้องแล้วถอนหายใจออกมา ไม่ใช่ไม่อยากตอบแต่ตอบยากต่างหาก ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองต้องมานั่งเครียดอะไรอยู่ตรงนี้แทนที่จะดีใจที่สองคนนั้นเข้าใจกันแล้ว และทำไมเขาจะต้องรู้สึกไม่ดีด้วยก็ไม่รู้
คล้ายกับว่ามันค้างๆคาๆ ไม่จบง่ายๆ
ถ้า....เขาอยากจะเล่นมันต่ออ่ะนะ
“นี่...พี่อย่าคิดเล่นอะไรแผลงๆอีกเลยเหอะขอร้อง” ฮยอนพูดดักทาง เพราะเขาเองก็มีส่วนรู้เห็นเกี่ยวข้องเหมือนกันน่ะสิ
“ไม่ได้ช่วยตั้งแต่แรกก็หุบปากไปเลย” ขู่ฟ่อจนฮยอนกลัวถึงขั้นไหวไหล่เดินเข้ามานั่งหน้าพี่ใหญ่ ก่อนจะมองหน้าอย่างล้อเลียน
“อย่ามองฉันแบบนั้น”
“ทำไม...โธ่!...พี่ทำอะไรผมไม่ได้หรอก” โอนยูกระตุกยิ้มเยาะ จ้องหน้าฮยอนกลับอย่างเหนือกว่า
“แน่ใจ?”
เมื่อถูกต้อนกลับฮยอนก็เบ้หน้ากลอกตาอย่างไม่กล้าที่จะพูดอะไรไปมากกว่านี้อีก เพราะกลัวว่าตนเองจะโดนทำอะไรที่มันร้ายแรงกว่าแผนที่แล้วที่อีกสองคนโดน
เห็นหน้าซื่อๆ บื้อๆ ดูวิตกจริตตลอดเวลาแบบนี้
พี่ใหญ่น่ะร้ายใช่ย่อย...แอบวงเล็บนิดนึงร้ายกว่าไอ้แสบของเขาอีกเหอะ ให้ตาย!!
“ผมว่า.....เราเข้าห้องกันดีกว่า ไปแทมิน”
รีบลุกขึ้นเพราะไม่อยากอยู่ให้ตัวเองกลายเป็นคนวิกลจริตขี้ระแวงไปอีกคน แทมินลุกตามอย่างว่าง่ายน้องจับมือของฮยอนที่ยื่นมาให้แล้วบีบมันแน่นซะจนฮยอนอ้าปากร้องไม่ออก น้องหัวเราะชอบใจโบกมือบ๊ายบายพี่ใหญ่ ก่อนจะเป็นฝ่ายลากฮยอนเข้าไปเอง
โอนยูหัวเราะเหอะ กับคววามกลัวของฮยอนพร้อมคิดในใจว่า ‘ไม่ทันแล้วล่ะฮยอนเอ๊ยย’ เขากลับมานั่งถอนหายใจต่อ จะมีใครรู้บ้างว่าตอนนี้เขาเครียดจนหัวแทบจะระเบิดออกมาเป็นฟองเต้าหู้แล้วเนี่ย บอกใครก็ไม่ได้เพราะกลัวว่าไอ้ที่กำลังเครียดอยู่มันจะทำให้ใครบางคนรู้
.......Misunderstanding......
“มินโฮ....”
คนถูกเรียกปิดหนังสือลงแล้วก้มหน้ามองคนเรียกที่นอนมองเขาตาแป๋ว คีย์จ้องหน้ามินโฮด้วยความสงสัยจนร่างสูงอดไม่ได้ที่จะบิดจมูกคนที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่
“ทำหน้าแบบนี้อีกแล้ว เดี๋ยวก็แก่เร็วหรอก”
“ถึงแก่เร็วแต่ผมก็อ่อนกว่ามินโฮอยู่ดีนั่นแล่ะ”
ย่นจมูกใส่อีกฝ่ายพร้อมทำหน้างอน มินโฮหัวเราะชอบใจกับถ้อยคำปวดแสบของคนรักแล้วขยับล้มตัวลงไปนอนด้วยกัน หลังจากที่เขานั่งพิงหัวเตียงอ่านหนังสือเล่มโปรดอยู่
“แล้วเรียกทำไม หืม?”
ถึงคราวนี้คีย์ก็นึกได้ว่ามีเรื่องจะถามมินโฮ ร่างบางช้อนตาขึ้นมองใบหน้าคมที่กำลังใช้สายตาจ้อมาด้วยความรักจนมากล้น“ผมจะถามว่ามินโฮคุยกับพี่โอนยูหรือยัง”
อีกฝ่ายเงียบไปจนคีย์คิดว่าเขาทำอะไรให้มินโฮไม่พอใจอีกแล้ว ร่างบางกัดปากก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิด ไม่น่าพูดออกไปตอนนี้เลยให้ตายเหอะ“เป็นอะไร? ฉันไม่ได้โกรธซักหน่อย”
เขาพูดพร้อมยิ้มบางให้คีย์คลายกังวล ที่เงียบไปไม่ใช่เพราะไม่พอใจ แต่กำลังคิดอยู่ว่าจะหาเวลาตอนไหนไปคุยกับพี่ใหญ่ดี เพราะในเวลานี้เขาอยากอยู่กับคีย์มากกว่า
“แล้ว....มินโฮโกรธพี่โอนยูหรือเปล่า”
ถามต่อเมื่ออีกฝ่ายดูไม่ได้คิดอะไรมากอย่างที่พูดจริง มินโฮทำท่าคิดพลางกระชับตัวคีย์เข้ามากอดไว้ เขามองไปที่อื่นหลบสายตาคีย์ที่กำลังคาดคั้นคำตอบทางสายตาอยู่
“อืมม....ไม่รู้สิจะโกรธดีมั้ยน๊า...หรือว่าไม่โกรธแต่เดินเข้าไปซัดซักหมัดแล้วบอกว่าเลิกยุ่งกับคนที่ผมรักซักที แบบนี้ดีกว่าเนอะ”
“อ๋าา!....ไม่เอานะครับๆ ไม่ดีทั้งหมดเลย”
คีย์ยู่หน้าส่ายศรีษะแรงเสียจนผมกระเซอะกระเซิง มินโฮหัวเราะชอบใจที่เห็นคนรักสติแตก(?) เขาก้มลงไปจูบหน้าผากของคีย์แรงๆเพื่อให้หยุดนิ่ง แล้วมันก็ได้ผลร่างบางชะงักก้มหน้างุดลงแผ่นหูแดงไปหมดจนมันทำให้มินโฮเพลอยเขินไปด้วย
ก็คีย์ทำหน้าน่ารักจนเขาคิด...ลามก (=.,=”)
“เอาน่าคีย์ เรื่องพี่โอนยูเดี๋ยวฉันจะคุยเอง อย่ากังวลเลย”
คราวนี้ไม่ได้จูบหน้าผาก แต่เขามองหน้าคีย์สื่อความหายบางอย่างผ่านแววตา และเมื่อคีย์มองเห็นมันก็พยักหน้าหงึกหงักแล้วก้มหน้าหนีอีกครั้ง
กล้าขอก็กล้าให้เหมือนกันล่ะน่า Kiss เนี่ย (>///<)“เมื่อไหร่มันจะออกมาวะเนี่ย โว้ยย!”
โอนยูที่ปล่อยให้มินโฮเข้าไปในห้องที่คีย์อยู่ในนั้นเพื่อให้ได้มีเวลาอยู่ด้วยกันบ้างเริ่มประสาทเสีย ทั้งๆที่เขาเองเป็นคนคิดให้สองคนนั้นเข้าไปคุยกัน ก็เขาหวงคีย์นี่ใครจะว่าอะไรก็ช่างเหอะ มันหวงอ่ะเข้าใจป่ะๆ =___=
เดินไปเดินมาก็แล้ว กำลังจะเคาะประตูเรียกให้ออกมาก็แล้ว แต่แม่ง...ไม่กล้าอ่ะ ไม่ได้กลัวจะเข้าไปขัดอะไรหรอก แต่กลัวมันออกมาซัดหน้าอีกน่ะสิ ทำไมต้องตัวเล็กกว่ามันด้วยวะ โว้ยยย
ส่วนไอ้คนที่ร่วมด้วยช่วยเขาคิดแผนมาตลอดมันกลับหายหัวไปไหนก็ไม่รู้ ปล่อยให้เขาเป็นบ้าอยู่ในห้องนั่งเล่นคนเดียวฮยอนบอกว่าเขาน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้วที่ให้สองคนนั้นอยู่ด้วยกันโดยไม่มีเขาเป็นตัวทำให้เกิดความเข้าใจผิด
แล้วมันแผนใครกัน ที่ให้เขาเข้าไปรับรู้ว่าคีย์ถูกมินโฮทำร้ายทั้งจิตใจและร่างกาย ก็มันเองไม่ใช่หรือไง
แหม...ดีแต่บอกเขาว่ามันเป็นเรื่องของคนสองคน แล้วตัวเองกลับไปให้โอกาสมินโฮทางอ้อม อย่างนี้เขาเรียกว่าเอาหน้าหรือเปล่าอ่ะ (= =”)
หัวหน้าวงนั่งเข่นเขี้ยวฟันกับความคิดของตัวเองว่าอีกไม่นานฮยอนจะต้องโดนเขาทำอะไรซักอย่างบ้าง เขาบ่นพึมพัมว่าฮยอนดีแต่หนีไปสวีทหวานกับน้องเล็กให้เขานั่งแก้ปัญหาและโดนชกอยู่คนเดียว ส่วนตัวเองไม่ต้องคิดอะไรมากแถมยังได้ตั้นหน้ามินโฮอีก มันน่ามั้ยล่ะนั่นน่ะ เจ็บตัวฟรีแถมยังไม่ได้อะไรอีกต่างหาก เซ็งโว้ยย
เรื่องทั้งหมดมันเริ่มจากอะไรเขาก็บอกไม่ได้หรอก รู้แต่ว่าวันนั้นเขาหมั่นไส้มินโฮที่ชอบแกล้งเขาอยู่เรื่อย ชอบเอาเรื่องไม่ดีมาโยนใส่เขา ทำให้เขาขายหน้าบ้างล่ะ คนมันเก็บกดอ่ะเข้าใจป่ะ
วันหนึ่งเขานอนหลับอยู่ คีย์ที่มีเรื่องไม่สบายใจก็ขอให้เขาออกไปคุยด้วยข้างนอกห้อง แล้วไอ้การที่เขาหลับอยู่เนี่ยมันสมควรแล้วหรอที่จะปลุกขึ้นมา ใช่สมควร...ถ้าคนนั้นเป็นคีย์ คนอื่นไม่รู้ ไม่ต้องถามหรอก ตอบไม่ได้ (เหอะๆ)ทำไมต้องเป็นคีย์แค่คนเดียวที่เขายอม เพราะ...น้องไม่เคยสร้างความรำคาญใจให้ คีย์มีแต่ชอบเอาใจเขาเป็นห่วงเขาจนบางทีเขาเกรงใจจนไม่อยากจะอยู่ให้คีย์เห็นหน้าเลยด้วยซ้ำ ก็ถ้าอยู่ไปคีย์ก็ต้องเอานู่นเอานี่มาประเคนให้เขาจนไอ้คนบางคนมันมองเขาด้วยสายตาฆ่าคนได้ทั้งคนแน่
น้องปรึกษาเรื่องของมินโฮ มาระบายให้ฟังว่าควรทำยังไง โอนยูไม่ได้ให้คำตอบเพียงแต่บอกว่าไม่ให้คีย์คิดมากเพราะไอ้สูงชะลูดนั่นมันก็เป็นแบบนั้นของมันนั่นแล่ะ
และพอลับหลัง แผนการชั่วร้ายมันก็เกิดขึ้นในหัว....หึหึ แค่นั้นแล่ะทุกอย่างก็เป็นไปตามแผนและก็สำเร็จ แต่มันเริ่มรู้สึกว่าตัเองเล่นแรงไปหน่อย เพราะมันทำให้คีย์โดนมินโฮทำร้ายร่างกาย แล้วน้องก็ร้องไห้จนไม่สบาย แต่มันก็มีผลดีเหมือนกันเพราะคีย์กลายเป็นคนที่ไม่เก็บกดอะไรมากไปกว่านี้ และไอ้สูงนั่นมันก็เข้าใจคีย์มากขึ้น
แต่ไอ้เรื่องบางเรื่องที่เขาทำกับคีย์น่ะ มันออกมาจากหัวใจจริงๆนะ เป็นห่วงน้องจริงเพราะรักคีย์มากกว่าใคร แล้วที่เขาทำลงไปทุกครั้งเพื่อแกล้งให้มินโฮหึงจริง แต่เขาทำเพราะใจสั่งมาด้วยต่างหาก (= = ) เข้าใจกันก็ดีแล้ว แต่เขายังไม่หายหมั่นไส้มินโฮเลย = = ช่างเหอะไว้แกล้งมันใหม่แต่ไม่เอาคีย์เข้ามายุ่งละสงสารน้อง(เพิ่งรู้) แต่ตอนนี้....รายต่อไปที่อาจจะต้องโดนเขาแก้แค้นคือตัวพ่อของคู่รักง้องแง้งนั่นล่ะกำลังจะลุกขึ้นเข้าครัวไปดื่มน้ำสงบสติอารมณ์อยากฆ่าฮยอน ก็พอดีกับที่ประตูห้องของเขาที่ใช้ร่วมกับคู่รักประสาท(แด๊ก)ที่ไม่ยอมคุยกันให้รู้เรื่องเปิดออกปรากฏร่างของมินโฮที่กำลังยืนนิ่งเหมือนกันที่เห็นเขา โอนยูหยุดอยู่กับที่กลัวเหลือเกินถ้าไอ้สูงชะลูดนี่มันจะเข้ามาทำร้ายร่างกายเขาอีก แค่คิดถึงหมัดมันก็เริ่มเมาอีกละ = =”
เขาจ้องหน้าฝ่ายนั้น เมื่อเห็นว่ามินโฮไม่ได้พูดอะไรโอนยูเลยคิดจะเดินผ่านไป เขาทำหน้าเซ็งโคลงหัวหน่อยๆก่อนจะก้าวขาไปให้พ้นจากตรงนั้น
“ผมไม่ยอมยกคีย์ให้ใคร”
โอนยูหยุดปลายเท้ากึก เขาไม่ได้หันมามองใบหน้าตอนนี้ของมินโฮว่ามันเป็นแบบไหน เขาได้แต่รอฟังอีกฝ่ายพูดต่อ โดยไม่คิดจะท้วงอะไร
“ผมรักคีย์และจะไม่ยกเขาให้ใคร แม้ว่าจะเป็นพี่ก็ตาม”
“........”
“พี่ได้ยินหรือเปล่า ผมรักคีย์ และคีย์ก็รักผมไม่ได้รักพี่แบบที่พี่คิดไปเอง”
“........”
“ผ...ม”
“เดี๋ยวๆนะ นายพูดเรื่องอะไร”
ถึงตอนนี้โอนยูก็ขัดขึ้นมา เขาลอบยิ้มออกมาหลายครั้งที่มินโฮพูดออกมาแบบนั้นแต่ก็อดเคืองไม่ได้ที่ฝ่ายนั้นบอกว่าเขาคิดไปเองเรื่องที่คีย์รัก แต่ก็ไหนๆแล้วเรื่องเป็นแบบนี้เขาก็จะแก้ไขให้มันกระจ่างไม่อยากให้คีย์ต้องร้องไห้อีก เขาเอียงคอหันมามองหน้าน้องชายร่วมวงที่ยืนขมวดคิ้วมุ่นอยู่แล้วพูดต่อไป
“ฉันไม่เคยคิดแย่งน้องมาจากใคร และไม่เคยคิดด้วย”
แอบต่อท้ายว่า’ก็เพราะคิดไม่ได้’ในใจ เขาพูดออกมาให้มินโฮรู้เสียทีว่าเรื่องทั้งหมดมันคือการเข้าใจผิด ฝ่ายนั้นอึ้งมองหน้าโอนยูแล้วส่ายหัวช้าๆอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าที่ผ่านมาเขาคิดไปเอง“อีกอย่างนะมินโฮ ฉันไม่เคยรักคีย์แบบที่ใครๆเข้าใจหรอก รู้ไว้ซะ”
พูดจบก็เดินเข้ามาใกล้น้องชายร่างสูง โอนยูยักคิ้วให้มินโฮอย่างขี้เล่นตบไหล่มินโฮดังอั๊กอย่างแก้แค้นที่มาว่าว่าเขาคิดไปเอง ก่อนจะหันหลังเดินหายเข้าไปในห้องของฮยอนและแทมิน ทิ้งให้มินโฮยืนยิ้มเป็นบ้าเป็นหลังให้กับความโง่ของตัวเอง
เขาน่าจะฉุกคิดได้ตั้งนานว่าคนในวงเป็นแบบไหน เล่นอะไรกันวันๆนึง
เสียรู้จนทำให้มีเรื่องขึ้นมาจนได้.....มินโฮไอ้บ้าเอ๊ยเรื่องไม่ใช่เล็กๆเลยนะนั่นน่ะ.......Misunderstanding......
“พี่เป็นอะไรเนี่ย”
ฮยอนเอ่ยถามเมื่อเห็นที่ใหญ่นั่งบ่นงึมงำมาได้ซักพักแล้วหลังจากที่เข้ามาในห้องของเขา แทมินนั่งกอดตุ๊กตาเห็ดหัวโตเอาคางเกยไว้บนหัวก่อนจะมองพี่คนโตตาแป๋ว
“ไอ้บ้าเอ้ยยย !!”
แทมินหลับตาปี๋เมื่อโอนยูเริ่มหัวฟัดหัวเหวี่ยงกับตุ๊กตาตัวที่เหลือที่นอนระเกะระกะอยู่บนเตียง ฮยอนเอามือปิดหูของน้องเมื่อคำหยาบคายเริ่มออกมาจากปากพี่ใหญ่ แทมินยังคงหลับตาเอาไว้กลัวว่าพี่ชายจะทำร้ายของสะสมของเขามากไปกว่านี้
“เฮ้ยยย หยุดได้แล้วพี่ ถ้าทำแทมินร้องไห้นะ ผมฆ่าพี่แน่ๆ”
ชี้หน้าประกอบพร้อมกับตาโตใส่ โอนยูอ้าปากปัดมือฮยอนที่กำลังหันมาทางเขาออกไปแล้วบ่นใส่
“เออ! เอาเข้าไปให้มันรู้ไปสิว่าฉันมันคนไม่มีคู่น่ะ เหอะ!”
ประชดตัวเองจนฮยอนเริ่มรู้ว่าที่พี่ใหญ่หัวฟัดหัวเหวี่ยงแบบนี้เป็นเพราะอะไร เขาร้องอ๋อเดินเข้าไปมองหน้าทำตาล้อเลียนพี่ใหญ่
“อ๋ออ ทางนู้นเขาเข้าใจกันแล้วเลยมานั่งโมโหอยู่เนี่ย ขำๆน่าพี่”
“เห๊อะ! เออขำ ขำมากกโดนชกฟรีไปตั้งหลายหมัดแกทำไรบ้าง ไอ้บ้าเอ้ยย!”
โวยวายเสร็จก็ปาหมอนใส่หน้าฮยอน คนที่ไม่ทันตั้งตัวเลยได้แต่มึนกันไป แทมินเห็นพี่เริ่มเล่นสนุกก็เลยปาตุ๊กตาข้างตัวที่ไม่ใช่เห็ดหัวโตตัวโปรดมาขว้างใส่หน้าฮยอนบ้าง
มันเหมือนเรื่องสนุกของแทมิน แต่มันเป็นเรื่องการแก้แค้นของโอนยูและะฮยอน
.......Misunderstanding......ขึ้นวันใหม่มาได้อาทิตย์กว่าแล้วหลังจากที่เรื่องวุ่นๆจบลงด้วยดี พี่ใหญ่เดินเกาหัวเกาพุงออกมาด้วยความงัวเงีย เขาหัวเสียเล็กน้อยเมื่อตื่นมาก็ไม่เจอใครอยุ่ในห้อง ทิ้งเขาไว้คนเดียวไม่ยอมปลุก เคืองโว้ย!
เห็นหลังไวๆของพวกน้องๆอยุ่ในครัวก็เลยเดินลิ่วเข้าไปโดยไม่ต้องหาให้มากเรื่อง มินโฮกำลังเอมแขนยาวๆของตัวเองไปหยิบซีเรีบลอาหารเช้าให้แทมินที่กำลังยืนส่งตาแป๋วปากเล็กเจื้อยแจ้วว่ามินโฮหยิบยี่ห้อให้ผิดอยู่ ไอ้คนที่หยิบให้ก็ไม่มีท่าทีรำคาญกลับยิ้มเอาใจอีกต่างหาก
เออไอ้คนดี! หล่อนี่ สูงด้วย แฟนน่ารักอีกต่างหาก ดีหมดทุกอย่าง!
กำลังยืนบ่นขมุบขมิบปากหางตาก็เหลือบไปเห็นร่างบางของน้องชายยืนหันหลังเทนมใส่ชามให้คนที่เหลือ เขามองคีย์แล้วหันกลับไปมองมินโฮอีกครั้ง แล้วก็ยิ้มร้ายออกมา
หมั่นไส้มันอีกละ....ทำไงได้“คีย์...ไปซื้อของกับพี่หน่อย..ด”
ยังพูดไม่ทันจบดีเงาของร่างสูงก็มาทาบทับซ้อนแทนที่น้องชายแสนรักของเขาที่ยืนอุ่นนมอยู่ด้านหน้า โอนยูเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกับท้าวเองอย่างหาเรื่อง แต่อีกฝ่ายหลับยักคิ้วใส่
เมื่อกี๊มันยืนอยู่ตรงนู้นกับแทมิน ไหงมาเร็วแบบนี้วะ.....“อะไรของแกวะ ถอยไปเลยไป”
มินโฮก้าวขาไปทางขวาเมื่อพี่ใหญ่ทำท่าจะไปทางนั้น โอนยูจิ๊ปากเบี่ยงตัวหลบแล้วกะว่าจะไปหาช่องอีกทางแต่ก็ไปไม่ได้ เพราะขากางเกงโดนยึดอยู่ ฉุดกระชากลากถูกันอยุ่อย่างนั้นครู่หนึ่งคีย์ก็หันมาเห็นพอดี
“เล่นอะไรกันครับเนี่ย”
เขาถามพร้อมยิ้มขำ ตลกท่าทางสองคน เมื่อเห็นพี่ใหญ่โดนคนรักของตัวเองใช้เท้าเหยียบปลายขากางเกงวอร์มเอาไว้ ส่วนโอนยูก็ใช้แขนตัวเองเสยหน้ามินโฮจนใบหน้าคมแหงนขึ้นซะจนคอติดท้ายทอย
“ไปซื้อของ..เอ๊ยยไอ้อินโอ” (เฮ้ย! ไอ้มินโฮ)
คีย์มองตามมินโฮที่ลากตัวพี่ใหญ่ให้ออกไปจากครัวแล้วสั่นหัว เขาหันหลังไปให้ความสนใจกับแทมินที่กำลังยืนทำหน้าอ้อนให้เขาผัดต๊อกโบกิให้กินอยู่
“มาๆเดี๋ยวพี่ทำให้นะ”
น้องร้องดีใจกระโดดโลดเต้นไปมา หอมแก้มคีย์ซ้ายทีขวาทีแรงๆจนคีย์เซเกือบล้ม แทมินช่วยคีย์หยิบนู่นหยิบนี่ออกมาทำอีกแรงอย่างไม่บ่น
ออมม่าทำให้ก็ต้องเอาใจกันเป็นธรรมดา...โห๊ะๆ
ตัดมาที่โอนยูหลังจากที่โดนมินโฮปิดปากลากคอเขาให้ออกมาให้พ้นคีย์ได้ก็เอาแต่จ้องหน้าอย่างเอาเรื่อง แผนการพังหมดเพราะมันนี่แล่ะ“อะไรวะ มองแบบนี้อยากมีเรื่องหรอไง”
มินโฮร้อง ‘หูยย’ ในใจ ท่าทางพี่ใหญ่ที่กำลังจ้องจะหาเรื่องเขามันตลกซะมากกว่าที่เขาจะกลัว โอนยูที่ถามอย่างเอาเรื่องก็แอบหวั่นว่าอาจจะโดนซัดซักเปรี้ยงก็ได้แต่ทำหน้าน่ากลัวกลบเกลื่อนเอาไว้“ตอนนี้พี่กำลังกังวลและคิดจะทำอะไรอยู่ อย่านึกว่าผมไม่รู้นะ”
พูดดักทางจนโอนยูเลิ่กลั่กไม่ชอบมาพากลเสียเท่าไหร่กับอารมณ์และบรรยากาศในตอนนี้
“อ...อะไร”
อีกฝ่ายยิ้มเมื่อเห็นหน้าพี่ใหญ่เริ่มวิตก มินโฮถอนหายใจแล้วยิ้มร้ายก่อนจะเดินเข้าไปใกล้โอนยูมากขึ้น ทางพี่ใหญ่เห็นท่าไม่ดีเพราะไอ้สูงนี่มันเข้ามาใกล้ซะจนเขาต้องผวาถอยหลังหนี
“ถ้าพี่คิดจะแยกคีย์ห่างจากผมอีกล่ะก็.......”
ลากเสียงยาวเว้นระยะห่างให้อีกคนลุ้นเล่น โอนยูก็ไปตามเนื้อของมินโฮไปด้วย ลุ้นใจแทบขาดว่าไอ้น้องชายร่างสูงนี่มันจะพูดอะไร แต่........
“คุยไรกันอ๊ะ!!”
มีตัวมารอีกแล้ว..........
โอนยูแทบหัวทิ่มเมื่อฮยอนที่โผล่มาจากด้านหลังใช้แขนฟาดหลังเขาเต็มแรงดังอั๊ก เขาใช้แขนเอื้อมไปลูบหลังพร้อมมองหน้าฮยอนด้วยแววตาอาฆาตแค้น แต่มันก็ตลกในสายตาอีกสองคนเพราะพี่ใหญ่ทั้งโกรธทั้งเจ็บจนแสดงสีหน้าออกมาปนกันซะจนน่าขำ
“เจ็บจริงๆนะเนี่ย”
บอกเอาไว้ให้รู้ว่าที่ทำไม่ได้แกล้งให้มันตลกเลยด้วยซ้ำ ฮยอนยิ้มแหยช่วยลูบมันให้หาย มินโฮมองทั้งสองแล้วส่ายหัว แต่ก่อนที่เขาจะเดินจากไปก็แอบกระซิบประโยคที่ทำให้โอนยูต้องยอมแพ้ เลิกคิดอะไรที่ทำให้คู่ของเขา ‘เข้าใจผิด’ อีก
“ผมจะบอกคีย์ว่าพี่เป็นคนวางแผนเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด ถ้าพี่คิดจะทำอะไรที่มันไร้สาระอีก”
พี่ใหญ่ค้าง เขาหยุดอยู่กับที่ ส่วนฮยอนวิ่งเข้าไปในครัวแล้วหลังจากที่ไม่ได้ช่วยให้เขาหายเจ็บ แต่มันเพิ่มความเจ็บให้เขาต่างหาก
มันเล่นแบบนี้เลยหรอเนี่ย แล้วใครบอกมินโฮว่าเขาวางแผนให้สองคนนั้นทะเลาะกันเพราะเขาหมั่นไส้และอยากเอาคืน คนที่รู้เรื่องและร่วมแผนการนี้กับเขาคือฮยอน
แสดงว่า................
ไอ้ฮยอนเตรียมตัวลงหลุมได้เลย... เรื่องสนุกรอแกอยู่
คิดแล้วก็หัวเราะอย่างชั่วร้ายจนแทมินที่จะเดินออกมานั่งดูทีวีกลัวจนเบะปากร้องไห้วิ่นหาฮยอนแทบไม่ทัน
เอาล่ะสรุปแล้ว ยังไงพี่ใหญ่ก็ยังมีเรื่องให้เล่นสนุก (แบบโรคจิต) อยู่วันยังค่ำล่ะน้า....คนในวงมีตั้งหลายคน จะแกล้งซ้ำไปซ้ำมามันก็น่าเบื่อ...รายต่อไปจะโดนอะไรบ้างไม่อยากจะคิด แต่เรื่องนี้มันก็เข้าใจผิดกันตั้งแต่ต้นยันจบเพราะพี่คนโตล่ะนะ ถ้าทางมีความสุขจริงๆเลยหัวหน้าวงเนี่ย....(เฮ้ออ...)
ENDING
